آموزش در منزل و اجتماعی شدن: پرداختن به نگرانی ها
اما در مورد جامعه پذیری چطور؟ این سوالی است که هر خانواده مدرسهای میشنود، اغلب بیش از هر خانواده دیگری، و منعکسکنندهی رایجترین نگرانی مردم در مورد آموزش در خانه است. نگرانی این است که کودکانی که در خارج از مدرسه ای پر از همسالان تحصیل می کنند، رشد اجتماعی و دوستی را از دست خواهند داد. این یک سوال منصفانه است که ارزش جدی گرفتن را دارد - اما واقعیت اطمینانبخشتر از آن چیزی است که کلیشه نشان میدهد. با کمی نیت، کودکانی که در خانه آموزش می بینند، مهارت های اجتماعی قوی و دوستی های غنی پیدا می کنند. در اینجا نگاهی صادقانه به نگرانی جامعه پذیری و نحوه رسیدگی خانواده های مکتب خانه به آن داریم.
درک نگرانی
نگرانی اجتماعی شدن قابل درک است. مدرسه سنتی در تمام طول روز کودکان را با همسالان احاطه می کند، و طبیعی است که فرض کنیم بدون آن، بچه های آموزش دیده در خانه از نظر اجتماعی منزوی یا بی دست و پا خواهند بود. این نگرانی بیشتر دوستان و اقوام است، و یکی از دانشآموزان آینده نگر با خودشان دست و پنجه نرم میکنند. جدی گرفتن آن عاقلانه است - اجتماعی شدن واقعاً برای رشد کودک اهمیت دارد، و برخلاف مدرسه، وقتی به مدرسه می روید به طور خودکار اتفاق نمی افتد. با این حال، بینش کلیدی این است که نگرانی در مورد چیزی واقعی است (کودکان به تعامل اجتماعی نیاز دارند) اما این فرض (که آموزش در خانه به معنای انزوا است) زمانی که خانواده ها عمدی در مورد آن داشته باشند، قابل قبول نیست.
جامعه پذیری مدرسه تنها مدل نیست
ارزش این را دارد که این فرض را زیر سوال ببریم که مدرسه نوع «درست» اجتماعی شدن را فراهم می کند. مدرسه کودکان را بر اساس سن، با تعامل محدود بزرگسالان، گروه بندی می کند و محیط اجتماعی می تواند شامل قلدری، دسته ها و فشار برای سازگاری باشد. در مقابل، کودکانی که در خانه آموزش می بینند، اغلب با طیف وسیع تری از سنین -کودکان کوچکتر، همسالان، نوجوانان و بزرگسالان- ارتباط برقرار می کنند که بیشتر منعکس کننده دنیای واقعی است که آنها در بزرگسالی در آن زندگی خواهند کرد. بسیاری از دانشآموزان در خانه مهارتهای اجتماعی عالی را ایجاد میکنند، دقیقاً به این دلیل که با افراد مختلف در محیطهای مختلف درگیر میشوند نه یک محیط منفرد سنی. سؤال واقعاً «اجتماعیسازی مدرسه در مقابل هیچکدام» نیست، بلکه این است که کدام نوع از رشد اجتماعی به کودک کمک میکند.
گروه ها و تعاونی های مدارس خانگی
یکی از بزرگترین منابع اجتماعی شدن مدارس خانگی، خود جامعه مکتب خانه است. گروهها و تعاونیهای محلی مدرسه خانگی خانوادهها را به طور منظم برای کلاسهای گروهی، یادگیری مشترک، سفرهای میدانی و رویدادهای اجتماعی دور هم جمع میکنند. تعاونیها به کودکان اجازه میدهند در کنار سایر بچههای آموزشدیده در خانه بیاموزند و دوستیهای پایداری را شکل دهند، در حالی که به والدین حمایت میکنند و آموزش مشترکی را ارائه میدهند. این گروه ها در بسیاری از مناطق فراوان هستند و به راحتی به صورت آنلاین یا از طریق شبکه های محلی یافت می شوند. وصل شدن به یک جامعه مدرسه خانگی دقیقاً همان تعامل منظم با همسالان را فراهم می کند که افراد نگران هستند که دانش آموزان در خانه از آن بی بهره هستند - و دوستی هایی که در آنجا شکل می گیرد اغلب نزدیک است، زیرا خانواده ها سبک زندگی و ارزش های مشابهی دارند.
فعالیت ها، باشگاه ها و ورزش ها
کودکانی که در خانه آموزش می بینند به انبوهی از فعالیت های اجتماعی فراتر از دانشگاه ها دسترسی دارند. تیمهای ورزشی، درسهای موسیقی، کلاسهای هنری، رقص، هنرهای رزمی، پیشاهنگی، گروههای جوانان، کارهای داوطلبانه و برنامههای اجتماعی بیشماری همگی تعامل منظمی با سایر کودکانی که علایق مشترک دارند، ارائه میدهند. در واقع، دوستیهایی که حول علایق مشترک شکل میگیرند - در یک تیم ورزشی یا کلاس هنری - اغلب عمیقتر از دوستیهایی هستند که صرفاً در نزدیکی مدرسه اتفاق میافتند. با شرکت در فعالیتهایی که از آنها لذت میبرند، بچههای آموزشدیده در خانه به طور طبیعی مهارتهای اجتماعی و دوستیهایی را ایجاد میکنند، در حالی که به دنبال چیزهایی هستند که دوست دارند. الف کتاب فعالیت های کودکان ایده ها می توانند به والدین کمک کنند تا فرصت های اجتماعی غنی پیدا کنند. این فعالیت ها سنگ بنای اجتماعی شدن مدارس خانگی هستند.
زندگی خانوادگی و اجتماعی
کودکانی که در خانه آموزش می بینند اغلب نسبت به همسالانشان که در مدرسه تحصیل کرده اند، تعامل غنی تری با خانواده و جامعه گسترده تر دارند. آنها زمان معناداری را با والدین، خواهران و برادران و خانواده بزرگ می گذرانند، روابط قوی ایجاد می کنند و از اعضای بزرگتر و جوان تر خانواده یاد می گیرند. آنها همچنین اغلب بیشتر در زندگی روزمره اجتماعی ادغام می شوند - انجام وظایف، تعامل با همسایگان و مشاغل محلی، کار داوطلبانه - که باعث ایجاد راحتی و شایستگی در تعامل با افراد در هر سنی و طبقات مختلف می شود. این تجربه اجتماعی در دنیای واقعی که در خانواده و جامعه نهفته در یک کلاس درس تعبیه شده است، دقیقاً مهارت های اجتماعی مورد نیاز کودکان برای زندگی بزرگسالی را توسعه می دهد. این اجتماعی شدن در کامل ترین و معتبرترین معنای آن است.
در مورد آن عمدی داشته باشید
اخطار صادقانه این است که اجتماعی شدن در مدرسه به طور خودکار اتفاق نمیافتد، همانطور که وقتی کودک در تمام طول روز در مدرسه در محاصره همسالان قرار میگیرد، اتفاق میافتد - نیاز به اراده والدین دارد. این قلب واقعی نگرانی و پاسخ واقعی به آن است: خانوادههای مکتب خانه باید عمدا فرصتهای اجتماعی را در زندگی فرزندان خود ایجاد کنند. این به معنای پیوستن به گروه ها، ثبت نام در فعالیت ها، ترتیب دادن گردهمایی ها، و اولویت دادن به تعامل اجتماعی به عنوان بخشی واقعی از آموزش است. خانواده هایی که این کار را به خوبی انجام می دهند، فرزندانی با اعتماد به نفس اجتماعی و سازگار تربیت می کنند. کسانی که از آن غفلت می کنند، در واقع می توانند کودکی را منزوی کنند. تفاوت در نیت است و کاملاً در کنترل والدین است.
مراقب چالش های واقعی باشید
اگر بخواهیم کاملاً صادق باشیم، اجتماعی شدن میتواند در برخی موقعیتها یک چالش واقعی باشد - برای یک والدین درونگرا که سازماندهی فعالیتهای اجتماعی را خستهکننده میبیند، در یک منطقه روستایی با تعداد کمی دانشآموز در نزدیکی خانه، یا برای یک کودک به طور طبیعی خجالتی. این موقعیتها نیاز به تلاش و خلاقیت بیشتری دارند: جوامع آنلاین، سفر به فعالیتها، میزبانی گردهماییها و جستجوی فرصتهای موجود. تصدیق صادقانه این چالش ها، به جای نادیده گرفتن نگرانی به طور کامل، به خانواده ها کمک می کند تا برای آنها برنامه ریزی کنند. با آگاهی و تلاش، میتوان موقعیتهای سختتری را نیز مدیریت کرد – اما وانمود کردن جامعهپذیری از خود مراقبت میکند، دقیقاً اشتباهی است که منتقدان به درستی نسبت به آن هشدار میدهند.
چیزی که من از آن می گذرم
از کنار گذاشتن نگرانی جامعه پذیری به طور کامل بگذرید - این موضوع معتبر است و اجتماعی شدن به قصد و نیت هنگام آموزش در خانه نیاز دارد. از فرض اینکه مدرسه تنها یا بهترین مدل اجتماعی شدن است بگذرید. تعامل مبتنی بر علاقه در میان سنین دارای مزایای واقعی است. از ایجاد فرصت های اجتماعی در زندگی فرزندتان غفلت کنید، جایی که انزوا در واقع اتفاق می افتد. و از نادیده گرفتن چالش های واقعی مانند انزوای روستایی یا یک کودک خجالتی بگذرید. برای آنها برنامه ریزی کنید
پاسخ صادقانه
نگرانی اجتماعی شدن در مورد آموزش در خانه معتبر است اما تا حد زیادی قابل پاسخگویی است: در حالی که تعامل اجتماعی به طور خودکار مانند مدرسه اتفاق نمی افتد، کودکان آموزش دیده در خانه مهارت های اجتماعی و دوستانه قوی را از طریق گروه ها و مشارکت های مدرسه خانگی، فعالیت ها و ورزش، و زندگی خانوادگی و اجتماعی غنی ایجاد می کنند - اغلب در تعامل با طیف سنی سالم تر از مدرسه. نکته کلیدی نیت والدین است: خانوادههایی که عمدا فرصتهای اجتماعی ایجاد میکنند، فرزندانی با اعتماد به نفس و سازگار بزرگ میکنند، در حالی که آنهایی که خطر انزوا را تهدید نمیکنند. این نگرانی را جدی بگیرید، در مورد اجتماعی شدن عمدی باشید، و فرزند شما که در خانه آموزش می بیند می تواند به اندازه سایرین از نظر اجتماعی توانا و مرتبط باشد - اغلب بیشتر.
برای خرید آماده اید؟ مقایسه کنید کتاب فعالیت های کودکان در سراسر فروشگاه ها → 📚 یا مرور کنید راهنماهای رابطه و دوستیابی در کالاهای دیجیتال →
