Wat telt nu zelfs als een blog?
Vraag tien mensen om een blog te definiëren en je krijgt tien verschillende antwoorden, die je alles vertellen over hoe glad het woord is geworden. Wat begon als een netjes idee, een gedateerd logboek met vermeldingen op een website, is zo ver uitgerekt dat de oorspronkelijke definitie nauwelijks meer van toepassing is.
De term kwam van 'weblog' en betekende aanvankelijk precies dat: een op tekst gebaseerde site waar iemand zijn dagen in omgekeerde chronologische volgorde registreerde, zoals een kapitein de voortgang van het schip noteert. Eenvoudig, duidelijk, gemakkelijk aan te wijzen. Vervolgens werden de mensen die deze logboeken bijhielden gevarieerder en inventiever, en elke keer dat ze het formaat naar een nieuw formaat brachten, verschoof de grens van wat als een 'blog' gold met hen mee.
Het formaat bleef zijn definitie ontgroeien
Eerst kwamen fotoblogs, waar de afbeeldingen het gewicht droegen en de woorden optioneel waren. Toen videoblogs, die helemaal niet op een geschreven dagboek leken, maar duidelijk tot dezelfde familie behoorden. Mobiel publiceren kwam en liet mensen overal op het moment posten, waardoor niet alleen veranderde waar het bloggen plaatsvond, maar ook wat voor soort post een post kon zijn. Elke uitbreiding zorgde ervoor dat de oude definitie van alleen tekst er vreemd uitzag. Een blog was niet langer een format; het werd een gevoeligheid, een manier om regelmatig met je eigen stem te publiceren, ongeacht het medium.
De merkblog heeft het nog verder uitgebreid
Vervolgens vertroebelden bedrijven de zaken door schrijvers in te huren om blogs te produceren waarvan het enige doel het creëren van buzz voor een product was. Mensen discussieerden redelijkerwijs over de vraag of een stukje bedrijfsmarketing dat was ontworpen om op persoonlijke publicaties te lijken, deze naam überhaupt wel verdiende. Dat debat is nooit helemaal opgelost, en het zorgde voor nog meer verwarring: een blog kon nu een echt persoonlijk dagboek zijn of een gepolijst commercieel bezit, en beide droegen hetzelfde label.
Waar de grens vandaag ligt
Snel vooruit naar nu en het woord heeft zich over een heel landschap verspreid. Nieuwsbrieven zijn blogs die in uw inbox worden afgeleverd. Lange sociale threads zijn blogs die in fragmenten zijn opgedeeld. Videokanalen zijn blogs die je bekijkt. Podcasts zijn blogs waar je naar luistert. De chronologische, spraakgestuurde, regelmatig bijgewerkte publicatie die de blog definieerde, is in bijna alles opgegaan, en daarom voelt het hopeloos om één enkele definitie vast te leggen. Het formaat won door op te lossen in de watervoorziening.
Als er één rode draad is die alles nog steeds met elkaar verbindt, dan is het deze: een blog is één persoon of een klein team dat met zijn eigen stem publiceert, volgens zijn eigen schema, op een medium dat hij of zij zelf kiest. De logboekstructuur van de kapitein is verdwenen. Wat overblijft is het persoonlijke, voortdurende, zelfgestuurde karakter ervan, het gevoel dat je de resultaten van een bepaald mens in de loop van de tijd volgt in plaats van anonieme inhoud te consumeren.
Waarom de vaagheid er eigenlijk niet toe doet
Het is verleidelijk om een zuivere definitie te willen, maar de vaagheid is een kenmerk en geen bug. De reden dat bloggen zijn eigen grenzen blijft ontvluchten, is dat de onderliggende technologie en hulpmiddelen steeds beter en goedkoper worden, waardoor het format wordt opengesteld voor nieuwe mensen en nieuwe media. Elke keer dat publiceren eenvoudiger wordt, gebruikt iemand het op een manier die niemand had verwacht, en wordt de definitie weer uitgebreid. Die churn is precies wat de vorm levend heeft gehouden, terwijl veel ‘officiële’ mediaformaten verkalkt en vervaagd zijn.
Stop met definiëren, begin met publiceren
De praktische conclusie is dat je geen energie moet verspillen aan het beslissen of wat je maakt 'echt' een blog is. Of je nu essays schrijft, foto's plaatst, video's opneemt, een nieuwsbrief verstuurt, of alles tegelijk doet, je werkt in de traditie waarmee de blog begon: publiceren in je eigen stem, rechtstreeks voor een publiek, zonder poortwachter. Dat is het deel dat de moeite waard is om vast te houden. Het label blijft onder je voeten verschuiven, en dat maakt niet uit. Als je wilt beginnen, heb je eigenlijk alleen maar iets te zeggen nodig, een plek om het neer te zetten, en misschien een laptop om het op te typen. De definitie zal zichzelf uitzoeken, zoals altijd.
Klaar om te winkelen? Vergelijk laptop in winkels → 📚 Of blader cursussen en software in Digitale goederen →