Umiejętności, których naprawdę chcą pracodawcy (na podstawie tego, za co faktycznie płacą)
Każda lista porad zawodowych w Internecie wymienia „umiejętności komunikacyjne” i „umiejętność pracy w zespole” jako najważniejsze priorytety pracodawcy. Te rzeczy są prawdziwe, ale są zbyt abstrakcyjne, aby były przydatne. Warto zadać sobie pytanie: jak faktycznie wygląda posiadanie silnych umiejętności komunikacyjnych w sposób, który może zweryfikować pracodawca i dlaczego przekłada się to na lepsze wyniki?
Różnica między posiadaniem umiejętności a jej demonstrowaniem
Problem z ogólnymi listami umiejętności polega na tym, że informują Cię o posiadaniu umiejętności, nie informując Cię, jak pracodawcy oceniają, czy faktycznie je posiadasz. „Umiejętności badawcze” pojawiają się na wielu takich listach. Co to właściwie oznacza w praktyce: czy potrafisz zlokalizować informacje, które nie są od razu oczywiste, ocenić ich wiarygodność i zsyntetyzować je w coś przydatnego? W kontekście wywiadu można to wykazać, mówiąc konkretnie o tym, kiedy musiałeś znaleźć nieoczywiste informacje i jak to zrobiłeś, a nie mówiąc: „Mam duże umiejętności badawcze”.
Umiejętności komunikacyjne są klasycznym przykładem tej luki. Wszyscy twierdzą, że potrafią komunikować się. Pracodawcy, którzy szczególnie je cenią i płacą za nich więcej, oceniają coś konkretnego: czy ta osoba może jasno wyjaśnić złożoną koncepcję komuś, kto nie podziela jej doświadczenia? Czy mogą napisać podsumowanie, które da mi to, czego potrzebuję, bez zakopywania tego? Czy potrafią dostosować swój styl komunikacji do tego, z kim rozmawiają? A książka do pisania biznesu która uczy podstaw jasnego, profesjonalnego pisania, jest jedną z niewielu ogólnych inwestycji w karierę, która zwraca się niezawodnie, ponieważ tak wiele osób słabo się komunikuje, a kontrast jest natychmiast widoczny.
Pytanie dotyczące umiejętności technicznych
Umiejętność, która stale pojawia się w skargach menedżerów ds. rekrutacji – „kandydaci tego nie mają” – to pewność technologiczna w zakresie podstawowych narzędzi biznesowych. Nie jest to wiedza techniczna w zakresie wyspecjalizowanych systemów, ale możliwość wrzucenia do nieznanego środowiska oprogramowania i szybkiego zrozumienia go bez konieczności długiego trzymania się za rękę. Najczęściej wymienianą luką jest płynność korzystania z arkusza kalkulacyjnego: osoby, które potrafią zbudować tabelę przestawną, napisać podstawową formułę wyszukiwania i logicznie uporządkować dane, naprawdę różnią się od osób korzystających z arkuszy kalkulacyjnych na poziomie kopiowania i wklejania.
Warto podejść do tego poważnie, ponieważ można się tego szybko nauczyć. Skoncentrowany kurs arkusza kalkulacyjnego w ciągu kilku weekendów daje kompetencje, które ujawniają się od razu podczas rozmów kwalifikacyjnych i już w pierwszych tygodniach pracy. To samo dotyczy podstawowej umiejętności korzystania z danych — umiejętności krytycznego czytania wykresów, zrozumienia, co właściwie oznacza zmiana procentowa i zadawania inteligentnych pytań na temat danych — co wymaga mniejszych umiejętności technicznych i dokładniejszego myślenia, niż większość ludzi sobie wyobraża.
Umiejętności interpersonalne, które faktycznie można wykazać
Umiejętności interpersonalne są realne i ważne, ale prawie niemożliwe jest ich ocenienie na podstawie listy kontrolnej. Specyficzne zachowania, na które składają się obserwowalne kompetencje interpersonalne: umiejętność nieporozumienia ze współpracownikiem bez nadawania mu charakteru osobistego, umiejętność przekazywania szczerej, ale nie ostrej informacji zwrotnej, umiejętność proszenia o pomoc bez bycia kretynem oraz umiejętność czytania pokoju i odpowiedniego dostosowywania swojego podejścia.
Najlepiej można to wykazać poprzez konkretne historie w wywiadach. „Potrafię pracować z różnymi typami osobowości” nie ma sensu. „Najbardziej wymagająca relacja w pracy, z jaką współpracowałam, to była współpraca z kolegą, który podchodził do decyzji zupełnie inaczej niż ja — oto, co konkretnie zrobiłem, aby to zadziałało” to przydatna informacja, którą osoba przeprowadzająca rozmowę kwalifikacyjną może ocenić.
Umiejętności organizacyjne mają podobny wzór. Każdy umieszcza je w swoim CV. Pracodawcy, którym naprawdę na nich zależy, szukają dowodów na to, że stworzyłeś systemy, które przyniosły rezultaty – a nie tylko na to, że dbasz o porządek czy prowadzisz kalendarz. A książka o zarządzaniu projektami opisujący praktyczne systemy organizacji pracy, warto przeczytać mniej ze względu na konkretne metodologie, a więcej ze względu na słownictwo, jakie daje do opisania tego, co faktycznie robisz.
Co bym pominął
Pominąłbym każdy program certyfikatów online, który obiecuje, że w ciągu weekendu będziesz zdolny do zatrudnienia w określonym obszarze umiejętności. Umiejętności techniczne, które mają znaczenie — analiza danych, biegłość w oprogramowaniu, rozumowanie ilościowe — wymagają ciągłej praktyki, a nie certyfikatu reprezentującego kilka godzin oglądania wideo. Pracodawcy, którzy rzeczywiście cenią te umiejętności, przetestują je i różnica między kimś, kto potrafi je wykonać, a kimś, kto oglądał filmy na ten temat, staje się natychmiast widoczna.
Pominąłbym także instynkt skupienia się wyłącznie na umiejętnościach twardych w poszukiwaniu pracy. Pracodawcy, którzy płacą najwięcej za umiejętności twarde, często to ci sami, którzy szybko tracą zainteresowanie kandydatami, którzy nie potrafią komunikować się ze swoim myśleniem ani efektywnie współpracować z innymi. Połączenie ma znaczenie w taki sposób, że rozwijanie każdego z osobna nie jest w pełni uchwycone.
Konkluzja: umiejętności, których oczekują pracodawcy, są realne, ale można je zweryfikować na podstawie konkretnego zachowania i wyników, a nie twierdzeń. Rozwijanie rzeczywistych kompetencji ma większe znaczenie niż umiejętność ich prezentacji, choć wiedza, jak jasno je wykazać w kontekście rekrutacji, sama w sobie jest umiejętnością, której można się nauczyć, i w którą warto inwestować.
Gotowy na zakupy? Porównaj Biznes internetowy w sklepach → 📚 Lub przeglądaj kursy i oprogramowanie w Towary cyfrowe →
